Je voelt het al. Nog voordat iemand het hardop uitspreekt. Dit houden we niet vol. Je team gaat met lood in hun schoenen naar het werk. De cliënt is ontregeld. Dit kan zo niet langer. De spanning stijgt. Bij iedereen. En ondertussen blijft de zorgplicht liggen.
Misschien gaat het vandaag net goed. Maar wat als het dat niet doet? Je wilt helpen vanuit je zorghart. Je gunt het iemand zo. Maar juist daar gaat het soms mis. Afwachten is ook een besluit. En niets doen kan gevaarlijker zijn dan ingrijpen. Dit is het moment waarop handelen noodzakelijk wordt. Niet omdat het protocol dat zegt, maar omdat jij voelt: zo kan het niet verder.