Vanaf september zijn wij eigenaar van zorginstelling Het Naoberhuis.
En daarmee wordt die vraag ineens behoorlijk concreet. Dat is voor Team Connected een grote stap. Niet omdat er ineens een zorginstelling bij ons bedrijf hoort. Maar omdat er vanaf dat moment iets wezenlijks verandert. Tot nu toe konden we zeggen hoe wij denken dat het anders kan. Nu moeten we het zelf waarmaken.
Het begon gewoon in de praktijk.
Onze relatie met Het Naoberhuis begon niet met een overnameplan. We werkten samen. Ook op momenten waarop de druk hoog was. Een vraag waarop niet over drie weken, maar vandaag een antwoord nodig was. En juist dan leer je een organisatie kennen. Niet uit een presentatie of een plan op papier, maar door te zien wat er gebeurt als het spannend wordt.
Wie pakt verantwoordelijkheid? Hoe kort zijn de lijnen? Kun je elkaar vinden als de druk hoog is? Bij Het Naoberhuis zagen we een organisatie waarin de eigenaren dicht bij hun mensen staan. Waar veel betrokkenheid zit. Waar de lijnen kort zijn. Als er iets speelde, waren ze bereikbaar en werd er praktisch naar een oplossing gezocht. Gewoon: aanwezig zijn en doen wat nodig is.
Daar ontstond vertrouwen.
Eerst werkten we samen. Daarna kwamen we steeds vaker met elkaar om tafel. En ergens onderweg ontstond een gesprek over de overname dat een jaar geleden voor Team Connected nog behoorlijk ondenkbaar was. Inmiddels is die vraag geen vraag meer.
Zo groeide de overname. Niet omdat Het Naoberhuis een organisatie is die wij moeten komen herstellen. Integendeel. Juist omdat we in de basis veel herkenden van wat we zelf belangrijk vinden. Maar ook omdat we inmiddels één ding steeds scherper zijn gaan zien.
Je kunt niet alles van buitenaf herstellen.
Goede zorg is ook een organisatievraagstuk. De afgelopen jaren hebben we ontzettend veel goede zorgprofessionals ontmoet. Mensen die hun vak verstaan. Die hun cliënten kennen. Die betrokken zijn en verantwoordelijkheid voelen voor de zorg die ze leveren. En toch zagen we diezelfde mensen soms vastlopen. Niet omdat ze niet wilden. Maar omdat de organisatie om hen heen het moeilijk maakte om daadwerkelijk te handelen.
Een vraagstuk moest langs meerdere lagen. Een besluit liet op zich wachten. Verantwoordelijkheden raakten verdeeld. Een professional voelde precies aan wat er nodig was, maar had niet altijd de ruimte om daar zelf naar te handelen. En hoe groter de afstand wordt tussen de plek waar zorg wordt geleverd en de plek waar besluiten worden genomen, hoe ingewikkelder dat wordt.
Dat is ons de afgelopen jaren steeds meer gaan bezighouden. Want we kunnen van buitenaf helpen wanneer zo’n situatie vastloopt. We kunnen mensen inzetten. Een team ondersteunen. Structuur terugbrengen. Samen een oplossing vinden. Maar uiteindelijk zit daar een grens aan.
Als je werkelijk iets wilt veranderen aan de omstandigheden waarin zorg wordt geleverd, moet je ook durven kijken naar de organisatie eromheen. Wie is waarvoor verantwoordelijk? Wie mag besluiten? Hoeveel ruimte krijgt een professional om zijn vak uit te oefenen? En hoe dichtbij staat degene die uiteindelijk verantwoordelijkheid draagt?
Goede mensen alleen zijn niet genoeg.
Je moet ook een organisatie bouwen die hen in staat stelt om goede zorg te leveren. Voor ons zit dat organiseren niet in een nieuw model. Het zit in een aantal keuzes die iedere dag opnieuw gemaakt moeten worden: verantwoordelijkheid en beslissingsruimte dichtbij de praktijk, professionals in staat stellen hun vak uit te oefenen, durven handelen en bijsturen als iets niet werkt, en uiteindelijk steeds dezelfde vraag blijven stellen: wat heeft deze cliënt nodig en kunnen wij dat verantwoord bieden?
Want een beschikbare plek is nog geen passende zorg. Een cliënt is geen bezetting. Soms betekent verantwoordelijkheid nemen dus ook dat je nee zegt.
Verantwoordelijkheid dichtbij organiseren.
We hebben het binnen Team Connected vaak over eigenaarschap. Dat woord kan behoorlijk groot klinken. In de praktijk bedoelen we iets vrij eenvoudigs. Dat iemand weet waar hij of zij verantwoordelijk voor is. Dat diegene voldoende ruimte krijgt om daarnaar te handelen. En dat je vervolgens ook aanspreekbaar bent op de keuzes die je maakt. Die dingen horen bij elkaar.
Je kunt niet tegen een zorgprofessional zeggen: neem meer verantwoordelijkheid, als iedere beslissing vervolgens ergens anders genomen moet worden. Maar ruimte geven betekent ook niet: zoek het maar uit. Het vraagt om mensen die dichtbij genoeg staan om te weten wat er speelt. Die beschikbaar zijn wanneer het nodig is. En die een besluit durven nemen wanneer een situatie daarom vraagt.
Precies daarop willen we bij Het Naoberhuis voortbouwen. We willen dat professionals hun vak kunnen uitoefenen en zelf verantwoordelijkheid kunnen dragen. Maar de afstand naar iemand die daadwerkelijk iets kan veranderen, moet klein blijven. Leiderschap dichtbij de praktijk. Weten wat er speelt. De deur op een kier. Zorgen dat iemand kan binnenlopen als iets schuurt. Niet om het probleem vervolgens over te nemen, maar om samen snel te kunnen bepalen: wie is hier aan zet en wat is er nu nodig? Dat klinkt misschien klein. Maar volgens ons zit juist daar een groot deel van het verschil.
Voortbouwen op wat er al staat
Dat betekent ook dat we straks niet binnenstappen met een plan om Het Naoberhuis volledig opnieuw in te richten. Integendeel. De korte lijnen waar wij in geloven, zijn er al. De betrokkenheid van de huidige eigenaren en medewerkers is juist een van de dingen die ons aansprak. Het lage ziekteverzuim zegt ons ook iets over de basis die er ligt. Dat willen we behouden. En daarop willen we voortbouwen.
We willen kijken waar verantwoordelijkheden nog duidelijker kunnen. Waar professionals meer ruimte kunnen krijgen. Waar besluiten dichter bij de praktijk genomen kunnen worden. En waar de ervaring en de bredere groep Zorgherstellers van Team Connected iets kunnen toevoegen.
Niet vanuit een blauwdruk. Wel vanuit de overtuiging dat goede zorg niet alleen afhankelijk is van goede professionals, maar ook van hoe je de organisatie om hen heen inricht.
Nu gaan we het zelf doen
Daar zit voor ons uiteindelijk de echte betekenis van deze overname. Niet dat Team Connected vanaf september ineens ook een zorginstelling bezit. Maar dat we vanaf dat moment zelf verantwoordelijk worden voor precies datgene waar we jarenlang ideeën over hebben ontwikkeld. En daarmee begint ook voor ons de toets.
- Kunnen we groeien zonder zelf de afstand te creëren waar we zo kritisch op zijn?
- Kunnen we professionals ruimte geven en tegelijkertijd de kwaliteit van zorg bewaken?
- Kunnen we besluiten dicht bij de praktijk houden wanneer de organisatie groter wordt?
- Kunnen we blijven handelen vanuit wat de zorg nodig heeft, ook wanneer andere belangen gaan meespelen?
- En misschien nog belangrijker: durven we toe te geven wanneer iets waarvan we overtuigd waren in de praktijk gewoon niet werkt?
We weten het antwoord op die vragen nog niet.
Dat is ook precies waarom deze stap ertoe doet.
We hebben niet de illusie dat we nu het antwoord hebben op hoe je zorg moet organiseren. Wel geloven we dat er bij Het Naoberhuis al een ontzettend sterke basis ligt. Met de mensen die daar al werken. Met cliënten die iedere dag op goede zorg rekenen. En met een aantal principes waarvan wij na jaren in de praktijk steeds sterker zijn gaan geloven dat ze ertoe doen.
Een paar maanden geleden vroegen we: “Wat we steeds achteraf herstellen, kunnen we dat niet vooraf beter organiseren?” Vanaf september 2026 krijgen we de kans om daar antwoord op te geven. Niet vanaf een tekentafel, maar midden in de praktijk. Samen met de mensen van Het Naoberhuis die die zorg iedere dag al leveren.
En daarmee krijgen we ook iets anders. De verantwoordelijkheid om te laten zien of wat we al jaren geloven, daadwerkelijk stand houdt als we er zelf volledig voor aan de lat staan.
Nu gaan we het zelf waarmaken.
