Samen zorg dragen vraagt meer dan goede bedoelingen

Samenwerken in begeleiding en psychiatrie wordt vaak omschreven als iets vanzelfsprekends. Alsof het genoeg is om samen op een rooster te staan of dezelfde verantwoordelijkheid te delen op papier. In de praktijk weten wij dat het anders werkt.

Wij werken in complexe situaties. 1-op-1 casuïstiek. Begeleiding onder druk. Momenten waarin de spanning oploopt en beslissingen direct impact hebben. Daarin gaat samenwerken niet over overlegstructuren of achteraf evalueren. Het gaat over scherp zijn, aanwezig blijven en durven handelen wanneer het nodig is.

Samen zorg dragen betekent dat je ziet wanneer iemand het niet meer alleen kan dragen. Dat je naast iemand gaat staan, of juist een stap naar voren zet. Dat je overneemt zonder dat daar woorden voor nodig zijn. Niet omdat iemand faalt, maar omdat situaties soms meer vragen dan één persoon kan dragen.

Wat we vaak zien, is dat de meeste aandacht uitgaat naar het moment zelf. Het incident. De escalatie. De beslissing die genomen moest worden. Maar minstens zo belangrijk is wat daarna gebeurt.

  • Na een MIC-melding.
  • Na een pittige dienst.
  • Na een overleg waarin de spanning voelbaar was, maar niet werd uitgesproken.

Juist daar ligt de kracht van een team. In het durven vertragen, terwijl alles weer door lijkt te moeten. In het stellen van simpele vragen. Hoe gaat het met je? Loop je nog mee, of neem ik het even over? Moet dit nog ergens landen?

Samen zorg dragen betekent dat verantwoordelijkheid niet ophoudt zodra de rust terugkeert. Dat je niet alleen het werk verdeelt, maar ook de impact ervan. Dat je alert blijft op elkaar, ook als de buitenwereld alweer verder is.

Voor ons is dat geen zachte zorg. Het is professioneel handelen. Het vraagt scherpte, vertrouwen en de bereidheid om verantwoordelijkheid te delen, ook als dat ongemakkelijk is.

Zo werken wij. Omdat goede zorg niet alleen gaat over wat je doet in het moment, maar over hoe je elkaar draagt als het spannend is geweest.